Alpejski gończy krótkonożny

Fot: psy-pies.com

Podobny nieco do jamnika dlatego też zwany jest alpejskim jamnikogończym. Jest najmniejszym przedstawicielem grupy posokowców.

Jest to twardy i bardzo wytrzymały pies, użytkowany dawniej w surowych wysokogórskich terenach do polowań na jelenie, dziki, kozice oraz lisy i zające. Aktualnie w Polsce używany jako dzikarz i tropowiec.

Jest to pies bardzo wytrwały i ma wielką pasję myśliwską. Dlatego hodowany głównie przez myśliwych, nie jest psem wystawowym.

Jest małym, zwrotnym psem użytkowym, używanym przede wszystkim jako posokowiec, ale spośród posokowców jest najbardziej wszechstronny i bez problemu sprawdza się także jako pies gończy. Lubi bowiem iść po tropie, gonić i głosić – często jest używany do polowań na zwierzynę płową. Chętnie też aportuje – także z wody. Jednak jego głównym zadaniem jest praca po strzale.

Myśliwy powinien zdecydować się na ułożenie psa w którymś z tych kierunków, bo zwierzak, który zasmakuje samodzielnej pracy gończego czy dzikarza, może sprawiać trudności przy pracy na otoku (lince do tropienia).

Fot: Shutterstock

Idealny wzrost jamnikogończych określany jest w przedziale 37 – 38 cm – psy i 36 – 37 cm – suki. Waga mieści się między 18 kg, a 20 kg. Jest zatem to pies średniej wielkości, ale równocześnie mocnej budowy.

Sierść ma gęstą, krótką, gładką i lśniącą o różnorodnym umaszczeniu, choć najbardziej pożądana jest ciemna czerwień jelenia, czerwony z lekkim czarnym nalotem oraz czerń z wyraźnie widocznym czerwono-czarnym podpaleniem na głowie, piersiach, łapach oraz spodniej stronie ogona. Włos nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych.

Rasa jest bardzo cięta w stosunku do dzikich zwierząt – jamnikogończe odważnie stawiają czoła wytropionej zwierzynie

Mimo tej cechy jest to pies bardzo spokojny i przyjacielski, nieagresywny wobec ludzi, który może być dobrym towarzyszem dla wszystkich członków rodziny, także dla dzieci, gdyż jest bardzo tolerancyjny i delikatny wobec nich.

Pomimo przyjaznej natury są czujne i gdy wyczują obcego w pobliżu domu, ostrzegają szczekaniem

Nie są wymagające w utrzymaniu. Alpejski gończy krótkonożny należy do ras zdrowych i długowiecznych, nie ma szczególnych wymagań żywieniowych. Jest dość niezależny, dlatego przewodnik czworonoga tej rasy powinien mieć już pewne doświadczenie w układaniu psów.

Może być trzymany w mieszkaniu w mieście.

Jakiej broni nie używamy do wykonywania polowań?

Fot: bestgun.pl

  • Pistoletów i rewolwerów.
  • Wojskowej broni strzeleckiej.
  • Broni bocznego zapłonu.
  • Broni automatycznej i półautomatycznej z magazynkiem, w którym mieści się więcej niż dwa naboje.
  • Broni typu Pump-Action.
  • Broni pneumatycznej.
  • Broni o lufach gwintowanych, przeznaczonej do strzelania amunicją charakteryzującą się energia pocisku mniejszą niż 1.000 J w odległości 100 m od lufy.
  • Wojskowej amunicji strzeleckiej i amunicji specjalnej.
  • Celowników noktowizyjnych, termowizyjnych i laserowych.

Kryteria myśliwskiej broni palnej w Polsce

Fot: grubykaliber.pl

Myśliwska broń palna musi spełniać w Polsce następujące kryteria:

  • przy maksymalnym załadowaniu można z niej oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów,
  • magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać co najwyżej dwa naboje,
  • energia pocisku w odległości 100 m od lufy musi wynosić nie mniej niż 1.000 J,
  • nie może to być broń krótka, tj. pistolety i rewolwery, choć naboje niektórych (zwłaszcza rewolwerów) z nich spełniają osiągi energetyczne.

Rozstrzyganie spornych strzałów

Fot: prawo.gazetaprawna.pl

Jeżeli dwóch lub więcej myśliwych strzela do tej samej zwierzyny, w wyniku czego zwierzyna padła, strzelający między sobą uzgadniają, który z nich ją ustrzelił.

Gdy nie ma porozumienia:

  • W przypadku strzału śrutem do zwierzyny drobnej – rozstrzyga prowadzący polowanie.
    • Decydujący jest strzał, który unieruchomił zwierzynę.
    • Przy równoczesnych strzałach – decyduje ten oddany z bliższej odległości – jak nie, ten oddany w lewą stronę.
    • W razie dostrzelenia przez innego myśliwego rannego ptaka, należy on do myśliwego, który go zranił.
  • W przypadku strzału kulą – każdy uczestnik sporu wyznacza arbitra spośród myśliwych biorących udział w polowaniu, arbitrzy wyznaczają superarbitra. Zespół arbitrów wydaje decyzję, od której nie ma odwołania.
    • Przy dwóch lub większej ilości celnych strzałów – decydujący jest pierwszy strzał unieruchamiający zwierzynę lub uznany za śmiertelny.
    • Dwa jednoczesne strzały uznane za śmiertelne – decyduje ten oddany z bliższej odległości – jak nie, ten oddany w lewą stronę.

Rozstrzygnięcie sporu musi nastąpić zaraz po podniesieniu sztuki spornej i zgłoszeniu o tym prowadzącemu polowanie.